Column
Regelmatig tref je hier een on-line column van één van de redacteuren van ParaVisie. Waar houden ze zich zoal mee bezig, wie ontmoeten ze en wat maken ze mee? En wat kun jij als lezer in de komende nummers van ParaVisie verwachten? Lees het op deze site!
Andrea

De moord op Andrea Luten is, met de bekentenis van de 41-jarige Henk F. uit Hoogeveen, na zeventien jaar eindelijk opgelost. In 1994, nadat de politie had toegegeven dat de zaak muurvast zat, benaderde de moeder van Andrea, Lammie Luten, de toenmalige hoofdredacteur van ParaVisie met het verzoek om paranormale ondersteuning bij de zoektocht naar de moordenaar.
Kind van de rekening

Als redacteur van ParaVisie interviewde ik laatst Liesbeth van Dijk. Zij was één van de finalisten van de eerste serie ‘Op zoek naar het Zesde Zintuig’, een programma dat destijds door de KRO werd uitgezonden. In het najaar zal zij bij SBS 6 te zien zijn als begeleidster van paranormale kinderen. Want deze hebben het volgens Liesbeth moeilijk. Héél moeilijk…
Méér dan alleen een columnist
In ons maandblad staan diverse columns van deskundigen die ervaringen beschrijven die ze op hun eigen vakgebied hebben meegemaakt. Wij, de redactieleden, lezen de columns voordat ze in het blad terechtkomen en passen her en daar tekstueel een klein beetje aan, corrigeren indien nodig en plaatsen in sommige gevallen een kop erbij.
Eén van onze vaste columnisten is Mieke Zomer die al lange tijd maandelijks haar belevingen op papier toevertrouwd over haar werk als dierentolk. Af en toe vertelt ze iets over wat er in haar eigen bestaan overkomt met dieren. In haar septembercolumn gaat ze terug in de tijd naar een periode dat haar geliefde Duitse herdershond plotseling overleed. Ze was op dat moment niet in Nederland en wilde toch graag zelf haar hond begraven. Hoe ze dat heeft aangepakt, lees je in het september- én oktobernummer! Een vervolgcolumn dus, die de moeite waard is om te lezen. Toen ik de tekst redigeerde, werd ik gelijk gegrepen door de emoties die Mieke gevoeld moet hebben en ik denk dat jou hetzelfde zal overkomen als je de columns te lezen krijgt.
The Exorcist
Hele delen van de film ‘The Exorcist’ heb ik gemist. Ik durfde niet te kijken. De rolprent, die in 1973 in de bioscoopzalen te bewonderen was en door mij pas tien jaar daarna bekeken werd, is (zeer losjes) op het waargebeurde verhaal van de veertienjarige Robbie Mannheim gebaseerd. Een jongen die na het spelen met een ouija-bord bezeten zou zijn geraakt. Het is dit soort films dat mensen angst voor de dood en afkeer van het paranormale aanjaagt. Alhoewel dat jammer en onnodig is, kan het geen kwaad met name jeugdigen te wijzen op de gevaren van het roekeloos en onvoorzichtig omgaan met het occulte. Door zich met lage occulte krachten te verbinden, kan demonische beïnvloeding of zelfs bezetenheid ontstaan, zoals spiritueel hulpverlener Roelof Tichelaar in de komende septemberuitgave van ParaVisie aanstipt.
Yahtzee!
Als kind ben ik een aantal keer geopereerd. Geen zware ingrepen, maar toch is het heftig als je klein bent. Een groot ziekenhuis, vreemde mannen in witte jassen, een magisch pilletje waar je rustig van wordt… En voor de narcose aftellen tot nul. Niet dat je de nul haalt, bij acht was ik meestal al vertrokken. Maar daarna begon het avontuur écht.