Drieëntachtig dagen geen bericht. Ze checkte haar telefoon om de tien minuten. Om 2 uur ’s nachts vertelde een vreemde haar wat ze zichzelf niet durfde te zeggen.

38 jaar, drieëntachtig dagen zonder antwoord, en een telefoon die ze elke avond bij zich hield als een soort bewijs. Wat een vreemde haar om 2 uur ’s nachts vertelde, kon haar beste vriendin haar niet geven.

Door Dana, 38 (naam gewijzigd) · gedeeld met toestemming · 6 min lezen

Ik tel de dagen. Dat zou ik niet moeten weten, want het tellen van de dagen is het soort ding dat je in je hoofd houdt en aan niemand vertelt, maar ik weet het: drieëntachtig. Drieëntachtig dagen zonder een berichtje van hem. Ik heb in die tijd tachtig berichtjes gestuurd, wat ik ook niet hardop zou moeten zeggen, maar ook dat weet ik precies. Tachtig. Geen ervan beantwoord.

We hadden het uitgemaakt, officieel, over de telefoon, op een donderdagochtend. Rustig, niet gemeen. “Ik denk dat we allebei even ruimte nodig hebben.” Ruimte. Ik heb dat woord sindsdien zo vaak ontleed dat het zijn betekenis heeft verloren. Betekent ruimte: ik wil jou niet? Of: ik wil jou misschien nog, maar ik weet het nog niet? Of: ik zeg ruimte maar ik bedoel iets anders en ik hoop dat je dat begrijpt zonder dat ik het zeg?

Mijn vriendinnen zijn verdeeld. Femke zegt dat hij terugkomt. Lot zegt dat ik verder moet. Ze werken allebei vanuit hetzelfde bewijs: mijn verhaal, dat ik steeds iets anders vertel afhankelijk van hoe ik me die dag voel. De echte vraag stel ik om 2 uur ’s nachts, alleen, als niemand me kan horen:

Ik wacht niet op hem. Ik heb ervoor gekozen te wachten. En ik weet het verschil niet meer.

Die nacht, telefoon in mijn hand, drieëntachtig op de teller, vond ik Paravisie. Ik koos een adviseur die Evelien heette omdat haar beoordelingen het woord “nuchter” steeds herhaalden, en nuchter was precies wat ik nodig had om 2 uur ’s nachts met tachtig onbeantwoorde berichtjes op mijn naam.

Evelien vroeg niet meteen of hij terugkwam. Ze vroeg wat ik deed terwijl ik wachtte. Hoe mijn dagen eruitzagen. Of ik afspraken had afgezegd vanwege hem. (Drie. Ik had er drie afgezegd.) Ze vroeg hoe het zou voelen als hij morgen zou terugschrijven. En daarna hoe het zou voelen als hij dat nooit deed. Ik tikte de antwoorden en merkte dat het tweede antwoord groter was dan ik had verwacht en het eerste kleiner.

Toen zei ze:

“Hij kan terugkomen of niet, dat is zijn keuze. Maar wachten is jóuw keuze, en die kun je op elk moment anders maken.”

Dat klinkt simpel. Het was niet simpel. Maar het was de eerste keer dat iemand niet vroeg hoe hij was of wat hij bedoelde, maar wat ik wilde. Ze liep met me door hoe doorgaan er concreet uit zou zien: niet hem vergeten, want dat gaat niet op bestelling. Maar stoppen met de teller bijhouden. Stoppen met de afspraken afzeggen. Besluiten dat ik mijn leven niet op pauze zet voor een woord dat ruimte betekent maar iets anders bedoelt.

Ik heb hem niet gebeld. Hij heeft mij niet gebeld. Ik weet niet of hij terugkomt en dat is, voor het eerst in drieëntachtig dagen, niet de eerste gedachte als ik wakker word. De teller staat stil. Niet omdat de vraag weg is, maar omdat ik besloten heb er niet meer naast te gaan zitten terwijl hij loopt.

Als je ook de dagen telt

Het gesprek dat me van de teller afhield kostte me minder dan een avond bellen met vriendinnen. Als je zelf met die vraag rondloopt, geeft Paravisie €15 korting op je eerste gesprek, vanavond nog, als dat het moment is waarop je het nodig hebt. Ergens is het altijd 2 uur ’s nachts.

Hoe het werkt (ongeveer 90 seconden)