Twee jaar na mijn scheiding was mijn profiel perfect. De bio, de voorkeuren, alles. Acht maanden lang bleef de profielfoto leeg. Een gesprek leerde me waarom.

Ik wist precies wat ik wilde. Ik wist precies wie ik was geworden. Maar de foto bleef leeg, en ik wist niet of ik vroeg of de liefde nog kwam, of dat ik vroeg of ik er nog recht op had.

Door Monique, 47 (naam gewijzigd) · gedeeld met toestemming · 6 min lezen

Het profiel bestaat nu acht maanden. De bio is goed, dat weet ik zeker. Ik heb hem drie keer herschreven tot elk woord klopte. Ik zoek iemand die weet wat hij wil, die niet bang is voor diepgang, die op zondag zin heeft in een lange wandeling en daarna op de bank een film. Duidelijk. Eerlijk. Herkenbaar. De voorkeuren, de leeftijdscategorie, de afstand: allemaal ingevuld. Alles is ingevuld. Behalve de foto. Die staat al acht maanden leeg.

Mijn huwelijk eindigde ruim twee jaar geleden, na achttien jaar. We waren het er allebei over eens, op het laatste. Geen drama, geen bedrog, geen grote ruzies. Gewoon twee mensen die langzaam hadden opgehouden elkaar echt te zien, tot we op een avond aan tafel zaten en het allebei wisten zonder het te hoeven zeggen. Het was misschien het eerlijkste gesprek dat we in jaren hadden gevoerd. En daarna was het voorbij.

Ik heb anderhalf jaar besteed aan herbouwen. Ik ben gaan hardlopen, iets wat ik als meisje al wilde maar nooit was begonnen. Ik heb vriendinnen teruggevonden die ik in de huwelijksjaren kwijt was geraakt, niet met opzet maar zoals dat gaat: agenda’s die nooit meer pasten, koffieafspraken die steeds werden uitgesteld. Een betere baan gezocht en gevonden. Ik werd iemand die ik wel mocht. Dat klinkt bescheiden, maar voor mij was het echt nieuw.

Daarna maakte ik het profiel. Dat was logisch, dat voelde als de volgende stap. Honderden foto’s heb ik gemaakt. Op een zaterdagmiddag in goed licht, buiten bij de markt, in de tuin met de herfstbladeren. Mijn vriendin Saskia heeft er tientallen van mij genomen en ze zei steeds: “Die is mooi, Monique, gebruik die.” Ik bekeek ze en dacht: misschien. Misschien als ik wat afgevallen ben. Misschien als mijn haar beter zit. Misschien als ik er een beetje minder moe uitzie. Misschien als ik er beter in geworden ben mezelf te laten zien.

Ik was niet bang voor de mannen die me niet leuk zouden vinden. Ik was bang voor degene die dat wel zou doen.

Om 2 uur ’s nachts, een dinsdag, begreep ik dat de foto niet het probleem was. Ik lag wakker met mijn telefoon en keek naar het grijze silhouet op mijn eigen profiel, dat symbool voor iemand die er nog niet helemaal is, en ik vroeg me af waarom ik het eigenlijk echt niet deed. Niet het officiële antwoord dat ik Saskia en mezelf had gegeven, maar het echte antwoord. En ik kon het niet vinden. Dat bracht me bij Diane.

Ik koos Diane omdat ze in haar beoordelingen beschreven werd als iemand die niet om de vraag heen draait die je eigenlijk niet wilt stellen. Ik vertelde haar over het profiel, over de acht maanden, over de honderden foto’s. Ze luisterde en vroeg toen: “Stel je voor dat je de foto plaatst en iemand stuurt je een berichtje. Wat voel je dan?” Ik begon te typen dat ik blij zou zijn, opgewonden, dat ik dan eindelijk wist of het werkte. Maar ik stuurde het niet. Want terwijl ik het typte voelde ik iets anders. Paniek. Geen hoop. Paniek.

Diane liet even een stilte vallen. Daarna schreef ze iets wat me rechtop deed zitten: “Je verstopt je niet voor de mensen die je afwijzen. Je verstopt je voor degene die je ziet.” Na achttien jaar in een huwelijk waarin we elkaar langzaam kwijt waren geraakt, was de gedachte dat een vreemde me echt zou kunnen zien het engste wat er was. Afwijzing ken ik. Afwijzing is pijn die ik ken. Maar gezien worden door iemand die niets van me weet, iemand die alleen maar kijkt en denkt: ja, die, dat is een opening in iets wat ik twee jaar lang dicht had gehouden.

Diane gaf me geen voorspelling. Ze gaf me een vraag die ik zelf nooit had gesteld: ben ik bang dat niemand me vindt, of bang dat iemand dat wél doet?

Ik heb die avond geen foto geplaatst. Maar ik heb mijn telefoon op tafel gelegd en er anders naar gekeken, niet als gereedschap om iemand aan te trekken maar als een deur die ik nog niet had opengedaan. De volgende middag ben ik buiten gaan zitten, in goed licht, en heb ik zelf een foto gemaakt. Niet de perfecte, maar een eerlijke. Ik heb hem niet geplaatst. Ik heb hem opgeslagen. Dat voelde als genoeg voor nu. Een kleine stap richting vindbaar zijn, op een dag dat ik er klaar voor was dat iemand keek.

Als jij ook een vraag hebt die je zelf niet kunt stellen

Het gesprek dat acht maanden wachten doorbrak kostte me minder dan het gerecht dat ik voor één persoon had besteld. Als jij ook een vraag hebt die je zelf niet kunt stellen, geeft Paravisie €15 korting op je eerste gesprek, vanavond nog, als dat het moment is waarop je het nodig hebt.

Hoe het werkt (ongeveer 90 seconden)